ناهه ودکتر ژیواگو
  
 چراغ شعرم را همیشه روشن نگاه می دارم . . . رهگذرانی مثل تو بسیارند و احتمال گم شدن در این شب های تار بسیار . . .
 
آرشیو
موضوع بندی
 
شنبه 4 آذر‌ماه سال 1391






یک


درخت های روییده در من

ثمره ی خشکسال پربرکت زمین بود

و خورشیدی که در من می تابد

شعله ایست

که از سیاهی و سردی جهان و زمان

بر جانم افتاد ...

چه سرسبزی و روشنایی غمگینی دارم و  شادم ..



دو


در اتاقی دیگر   چراغی روشن می کنم

و با خیال راحت می نویسم در تاریکی اتاق خودم ..

شعر

نور می خواهد

گیرم آنسوی جهان

زیر برگی / کرم شبتابی / لحظه ای روشن شود ..

برای شاعر

هرجا که باشد

کافی ست




سه


تو اوج قله را می بینی

من عمق زخم را ..

چه بلند است

                     نگاه تو   و

                                      آه من 








برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 424372


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها
چراغ شعرم را همیشه روشن نگاه می دارم . . . رهگذرانی مثل تو بسیارند و احتمال گم شدن در این شب های تار بسیار
شناسنامه کامل من...