X
تبلیغات
زولا
ناهه ودکتر ژیواگو
  
 چراغ شعرم را همیشه روشن نگاه می دارم . . . رهگذرانی مثل تو بسیارند و احتمال گم شدن در این شب های تار بسیار . . .
 
آرشیو
موضوع بندی
 
یکشنبه 28 فروردین‌ماه سال 1384



شعر من
تورا که جمله ی بلندی بودی
کلمه کلمه کرد
و بعد
میان دیگر کلمات
                       مدفونت . . .


 
جمعه 26 فروردین‌ماه سال 1384

تو  ایستاده ای بر قله ی تابستان
که ناگهان
برف، زمین و زمان را می پوشاند
و مرا می بینی
که نهالی کوچک را از ریشه قطع می کنم
رو بر می گردانی
و لیوان آب به دست
به سمتم می آیی
لب های من خشک شده
دستت را دراز می کنی
و من
تمام قد دود می شوم

. . .

هنوز می سوزم در این شعر.


 
جمعه 26 فروردین‌ماه سال 1384



باران
کت وشلوار نمی پوشد
دوست تر می دارد
 با پای برهنه
و پیراهن چاک
در خیابان ها بدود


 
یکشنبه 21 فروردین‌ماه سال 1384

باید چیزی می نوشتم
من دروغ گفتم
من منتظر تو بودم
اما نگفتم.
من برای آمدنت
برای قدم هایت
برای دست های تو
دفتر بودم
قلم بودم
 و نگفتم.

. . .
من دروغ گفتم
من منتظر تو بودم
اما نگفتم.


 
پنج‌شنبه 11 فروردین‌ماه سال 1384



این نان برشته
آغشته به مربا

دهانم را تلخ می کند .

ــ جسد گندمزار سوخته
روی دست ماه
                             مانده . ــ


 
چهارشنبه 10 فروردین‌ماه سال 1384


خوابیده بودم
صدای قدم هایی روی سقف خانه شنیدم
چشم باز کردم
با احتیاط بلند شدم
از پله های پشت بام بالا رفتم
روبه رویم کسی نبود
اما بالای سرم
                  چرا :
                                      ستاره ها.

ستاره ها سقف اتاقم را کوبیده بودند!


 
دوشنبه 1 فروردین‌ماه سال 1384




نمی دانم آیا شعر من هم می تواند
سایه ای باشد
برای صورت تو
آن چنان که
سایه ات
 صورت شعر مرا پوشانده است؟


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 424096


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها
چراغ شعرم را همیشه روشن نگاه می دارم . . . رهگذرانی مثل تو بسیارند و احتمال گم شدن در این شب های تار بسیار
شناسنامه کامل من...