کمی از کابوس های بیداری حسنک یادم آمد می ترسم دیر شود اگر تند تند براین کاغذ بادپا ننویسم می گفت آن بالا که بر دار بودم مدتی عجایب دیدم هر کدام دیدنی تر از خویش، مثلا چندین و چند مشک خالی از پی هم دوان تا لب خارزار می دویدند  دو پای چرمی داشتند و دو دست چرمی  لب خارزار که می رسیدند همه ی مسیر را باز گز می کردند تا ابتدایی که آمده بودند  و تشنگی شان را به هم نشان می دادند و لبخند های تلخ تر از قرابه های زهر می زدند به هم و من صدایم هم نمانده بود تا بپرسم چرا و چیست حکمت این دویدن و اصلا شما کیانید در این صحرای بی آیین زنده به تهیگی و سرخوش به پیمایش راه بی پاسخ ..  یادم آمد که نااهلان سنگ در دست و لعنت بر لب صدایم را هم برده بودند و من که تازه داشتم می مردم می مردم و رهایشی می یافتم  هرگز نبخشیدمشان .. هنوز هم ...

این کابوس را زمانی از او شنیدم که سال ها بود خاکستر هم نبود دیگر حسنک .. 

هر دو باید بیدار می شدیم من و حسنک که بر سر شاخ چناری دراز کشیده و نکشیده  خواب برده بودمان.. صدایی از فرط بی رنگ ورویی به شیر ریخته ماننده گرداگردما پرسه می زد من او را نمی دیدم حسنک هم  به یقین، اما هر دو از ترس او به لرزه افتادیم که کلماتی درشت ناک و درنده خو  با او بود  دامن رها کردیم و کمی بالاتر کشیدیم خود را دیگر داشت شاخه ها به  لرزه می افتاد صدایی از شکست شاخه ای هم گمانم می آمد ترق بود یا تروقی که دقیق بازش نمی توانم ساخت تنها  هایی و هیبتی محو از آن صدا در ذهنم مانده پرهیبی شاید از اندیشه ای .. 

بعدها می فهمیدم - و آن لحظه خوب می دانستم - ترسم از این صدا بیهوده و به هرز نبوده است چه بسیار از این  دست آوا  در زندگی دیده و شنیده بودم که ابتدا گنگ و بعد یا بعدتر  گویا تر از  هر چاه و چاله ای مرا به درون کشیده و بعض اوقات حتا  مکیده و تف کرده و بیرون انداخته  بوده .. 

به هر تقدیر از آن چنار و شاخه ی در حال شکست نه من جان سالم به در بردم و نه حسنک.. ترس کار خود را کرد لرزیدیم و شاخه  نگهمان نداشت هر دو به رو  بر زمین زیر پایمان که از  رطوبت سالیان  و دوری از آفتاب  ذاتی و مادرزاد خود، گلی بود به انواع لجن و ذره ها و لکه های بی تعریف دیگر، آلوده،  فرو افتادیم .. بماند آن که درد پشت کمر چیست و  چه سان اه از نهاد زمین خورده ی آدمی زاده ی ناگزیر از گردن نهادن  به تقدیر در می آورد .. بماند 

شب نخست بعد از رهایی از درد کمر شکن ِ پایین افتادن از درخت، که گردکانی چند بر آتشِ بارگذاشته  از پیش  کباب می کردیم تا از بی هوشی سهوی و عمدی مان در اثر جوعِ بی دلیل پیش گیری نماییم، داستانی از نامردمی ها شنیدم   درون آزار و برون آزار ..  چه ها  ...

گردکان که حد کبابی را از سر گذراندند و بوی لذیذشان  تا چندین و چند گز اطراف ما را معطر کرد  به حسنک گفتم گمانم  حتا سنگ های زیر پایمان، حالا و اینجا،  دهان گشوده اند و دنبال برشی قاچی از این گردکان زمینی سرخ آمده و کباب شده اند .. و می بینم کمی از خنده ی آن روز حسنک هنوز ریخته این جا روی این کاغذ زردی گرفته که مانده از آن روزِ رفته .. پس از سرکشیدن نوشیدنی کمیابی که حسنک از ساقه ی نوعی خار ، که وقتی می کوبیدندش گرد می شد و از سیاهی به زغال می زد و بعد قدری آب جوشیده بر آن می ریختیم و اندک نمکی برای طعم آن،  برمی ساخت به فکر نیم خوابی چسبنده  افتادیم که واجب بود در آن زمان دل انگیز سیری و فرج بعد از شدت که الحق والانصاف نوشیدنی خاص حسنک را هم که در حلق ریختیم، میل ما به خواب فزونی گرفت  .. عبای خیس حسنک را  کنار آتش پهن نمودیم  و عمامه ی او و خودم را فرش کردیم زیر تن هامان و موزه ها زیر سر و جانمان در مشت به خواب رفتیم. روز در نیمه ی خود بود  هنوز اندک نوری از ظهر مانده بود و روی ما افتاده بود نمی دانم چرا دقیقا زمانی چشم وا کردم  که پرتو نازک از روز مانده مانند  نیزه ای نوک تیز در  نی نی چشمم فرو رفت  دستم را چرخاندم تا نور را برمانم  که دیدم جای حسنک خالی ست و موزه ی او چند متر آن سوتر افتاده  و عبای خیسش خونی و خالی  روی خاکستر به جامانده از اجاق گردکان  افتاده .. کمی از آن سوخته  بود .. عبارا برداشتم و شستم خبردار شد که این همان هجمه ای ست که از لحظه ی اول همراهی و همقدمی ام با حسنک از آن می ترسیدم.. می ترسیدم از سپاه سایه ها که گام به گام ریز به ریز نعل به نعل با ما می آمد و هر لحظه به حسنک می گفتم هوای پیش و پشت سرت را داشته باش  که این سایه ها لشکر بی دودمانند و  اگر بر تو بختک زدند دیگر از روی تو بر نخواهند خاست .. و حالا و امروز دیدم که سپاه سایه ها  آمده و همو که نمی خواستم را برده و من مانده ام و نمی دانم و عبا و موزه ی حسنکی که تاریخ هم از کم و کیف ربودنش اکنون و این جا خبری ندارد و من باید ...

دست از  زانو برداشت سر چرخاند دستی به دیوار گرفت و برخاست رو کردم به سوی نگاهش و گفتم  عبا، موزه و عمامه ؛ این سه، دورانی و دَوَرانی ساخته اند، که از  امروز که سیصد و اندی از هجرت رسول معظم می رود تا روزی که بی شمار شب و روز ، همراه  سلامت و  صلابت  از هجرت فرستاده ی آخرین گذرد، دامن می کشد و دامنه می یابد.. حسنک نان خشکی سق می زد دهان گشود کلامی بگوید که خوشه های گندم از دهانش بیرون ریخت یک، ده، صد، هزار، کشتزارکشتزار  خوشه ی گندم از میان لب های آتش گرفته اش که شعله می کشید و هر از چند، کاکل یکی دو خوشه را می سوزاند و من جیغ های بلند و لوندِ زیادی  می شنیدم که ...

این آب سرد از کجا پشت گردنم ریخت؟ که بود؟  که از این کابوس رهایم کرد حسنک جان!  روح نیمه  شده ی سرگردان!  کاسه ی از دست گدایان افتاده!  پنجره ی در سردترین شب سال شکسته! حسنک !حسنک!جواز  رسیدن به پیری در عین جوانی!  ای نشانه ی  دورترین جسدِ در شن ها مدفون! کجایی ؟ کجایی؟ کدام راه را زیر پا بگذارم قدم در کدام مسیر برای جست و جوی تو بگذارم از میان چند دامنه ی شیر خیز  برای دیدار تو بایدم گذشت ؟ چه ای؟ چه بودی؟ چه می شود؟ چه می شوم    پس از تو ..

اشک ها بود که سرازیر خاک می کردم و خواب بود که از چشمم می پرید و خنده بود که بر لب آزارندگانم می رقصید و شراره ها  بود که در دست دشمنانِ سایه سانم به نشان تهدید و  تحدید  بالا و پایین می شد و حسنک بود که  زیر سرپنجه هایی نامرئی  گرفتار آمده بود و نایش از خشکی بی آوا شده بود و زبانش از ترس به کام نشسته بود و مچ هایش از حس افتاده بودند و ..

راه را باید بگیرم و پی اش روان گردم  

به جست و جو      به هر طرف ..   بیابمش زهی شرف ..

با خودم می گفتم حسنک مگر از همین ما نیست مگر همین دغدغه ها همین لغزیدن ها همین  ندانم ها و نداشته ها نیست   ؟   پس این همه کوشیدن من برای رهایی او از چه روست؟ او هم زمانی دستی را بریده زبانی داغ کرده گوشی خراشیده پایی قلم کرده و هزار صفحه ی کاهی، سنگلاخ و صعب، با من و بی من قدم زده  .. من هم مانند او‌، او هم مانند من؛ پس این رهایی خواهی من چه معنایی دارد؟ اگر من واو مانند همیم پس مثل همه هستیم؛ و همه در بندند حتا زمانی که گمان می کنند آزادند و این را خوب می دانند دست کم من این را می دانم حسنک هم می دانم که تا پیش از ربوده شدنش می دانست پس بی دلیل است گشتن ها و هیجان ها و دل دل کردن های من ..  با خودم می گفتم و بر می گشتم از میانه ی راهی که برای یافتن او زیر پا می گذاشتم... یک هفته این به هر در زدن ها ادامه داشت و تمام این هفت روز و هفت شب کلامی بر کاغذ نیاوردم چرا که یا در راه و بر اسب  بودم و یا اگر کنار آتش و زیر نگاه ستاره ها دمی مجال خلوت با خود پیدا می کردم  دلم نمی رفت به نوشتن کلمه ها نبودند فکر می کردم حسنک با رفتنش کلمه های مرا هم برده  فکر می کردم بدون حسنک از چه بنویسم.  آیینه ی زمین وسرزمینم نیست شده؛ ومن معلق در هوا  چگونه کلماتی آن همه سنگین بیابم که مقر و منزلم شوند..

چشم وا کردم قیامتی به جای روز و آفتاب در نگاهم ریخت. شاید همین قیامت لای پلک هایم را گشوده بود و خواب را رم داده بود امروز چندم از چندمین قرن بود نمی دانم برمک یا قرمطی    نمی دانم لابه لای انگشت هایم گشتم دست هایم را چندین بار تکاندم و بهتم زد از آنچه می دیم چه ریز و درشت هایی فرو ریخته بود .. برداشتم و برای یک بار هم شده بعد از صدها سال خود را بدون حسنک و سایه هایی که همیشه بر من افتاده بود دیدم. من، همین ها بودم نه خرده ی اضافه ای نه تکه ی بی مثالی.. همین قراضه ها و تراشه هایی که از تکاندم دستم کنار اجاق ریخته بود .. خنده داشتم و اشک توأمان.. شادی خیسی در رگ هایم می دوید از سرانگشت هایم بالا می رفت و تا مردمک چشمم بالا می کشید و بازمی گشت تا نوک پنجه های پا .. خودم را انگار بازیافته بودم .. یادم آمد به رؤیاهایی که هراز گاه دیده بودم و نادیده انگاشته بودمشان .. نمی دانستم همه ی ساختمان های بلند و خیابان هایی که همه ی شب ها در قصر درست زیر گوش رامشگران و رقاصه ها و عربده های بدمستی و کامجویی شنیده بودم، درست بوده. نمی دانستم تصویرهای محوی که شب های بی خوابی پشت پلک هایم  جاخوش می کردند تصاویر واقعی از دنیای بعد از من بوده اند. آدم هایی که برای نمی دانم های کوچکشان آفتاب را به ماهتاب می دوزند ستاره ها را از آسمان بالای سرشان می کنند و می شکافند رد پریدن بالداران را با دود می پوشانند و دست آخر از بالای بامی ـــ که در گمانشان بالاترین و مطمئن ترین پنجره ی جهان است ــــ قهقهه می زنند و می دانم می دانم سر می دهند.. حیرتم زیاد می شد کاش آنشب وسیله ای برای فرستادن چشم هایم برای شما داشتم تا آن همه اعجاب و تحیر را به عینه می دیدید ..

صدایی شنیدم خش و خش برگی بود از درون یا بیرون من ؛ تکان نخوردم زیرا بارها این صدا بی که وجود داشته باشد مرا از خودم جدا کرده بود این بار گذاشتم بیاید و برود نگاهش نکردم خش خش بلند تر شد.. نور..  و شانه هایم گرم شد انگار دوستی دست هایش را بر آن گذاشته بود بازهم تن زدم از نگاه کردن  شروع کردم به زمزمه  .. ورد هایی که سالیان دراز برای فرار از شب و تاریکی آموخته بودم زیر لب می خواندم  باید در خودم می ماندم باید دانه دانه ریزه های فروریخته از دست هایم را کشف می کردم باید به یاد می آوردم صبح ها و شب هایی را که برای یادبود کسی یا چیزی دست نخورده  رها کرده بودم باید میان من اکنونی و همه ی داشته هایم یکی را بر می گزیدم ..  

حسنک! که دور از من شاید همین حوالی بر خاک ریخته ای.. شعله ای دارد هم اکنون سر می کشد از من، شعله ای که حرف می زند از روزگاری که دارم و ندارم. 

یک آن، یک دم، همه ی دست هایم آفتابی شدند دست های نیک و بد دست های دارا و ندار 

دست های گُر گرفته و گره دار، دست های سرد و آوازه خوانم.. حسنک! شعله ای دارد از درون من کلمه کلمه بیرون می ریزد بلند می شود و داد می زند و من تاب شنیدن کلامش را ندارم نمی توانم بشنوم و بمانم، گدازه هایش شانه هایم و همه ی تنم را می سوزاند .. کاش دوام بیاورد این آتشی که خاکسترش منم، و شعله ای که می سوزاند، و تنی که می سوزد هم  ..   

کاش دوام بیاورد این سوختن تا انتها .. 

می بینی حسنک؟  حالا که تو را بی خبر از خودت و من تا دورها برده اند و از من ستانده اند حالا که می دانم از نخست میان من و تو جز « رفتن» شباهتی نبوده  به خودم رسیده ام به تاول هایی که نه می توانم مرهمشان بگذارم نه می توانم  تحملشان کنم .. 

چه زیباست این آتش بازی .. بیا به بازی مان ادامه دهیم آتش جان!  بیا به  گفت و گوی آتش و جان من نگاه کنیم .. امشب هم میان تاریخ و دوستی، سمت بی خطرتر و بی صداتر را انتخاب کنیم.. 

 راستی را سمت بی خطر کدام ..